Uprawa kukurydzy, wbrew pozorom nie jest tak prosta jak się wydaje. Spoglądając na dynamikę wzrostu plonów tej rośliny na tle innych upraw (zbóż i rzepaku) w ostatnich latach zauważalne jest, że kukurydza plonuje coraz lepiej, rośnie najszybciej. Niestety nie oznacza to tego, że w pełni udaje się wykorzystać jej potencjał.

Kukurydza ma swoje wymagania i okresy krytyczne, decydujące o wysokości plonu ziarna oraz zielonej masie na kiszonkę.

Zgodnie z zasadą „czas po żniwach to czas przed żniwami” w miesiącach późno jesiennych należy przystąpić do pierwszego elementu agrotechniki, jakim jest wybór odpowiedniej odmiany kukurydzy, dostosowanej do specyficznych warunków gospodarstwa czy pola.

Jaką odmianę wybrać?

Przy wyborze odmiany warto kierować się nie tylko własnym doświadczeniem, ale i wynikami uzyskanymi przez danego mieszańca, publikowanymi na stronie internetowej COBORU (Centralny Ośrodek Badania Odmian Roślin Uprawnych) w urzędowych badaniach, tzw. PDOiR (porejestrowe doświadczenia odmianowe i rolnicze).

Odmiana dostosowana do terminu siewu i rejonu Polski

Kukurydza to roślina ciepłolubna. Do właściwego kiełkowania nasion temperatura gleby na głębokości siewu powinna wynosić 8-10°C. Tutaj ważne jest dokonanie selekcji materiału siewnego pod kątem wczesności odmianowej FAO (ilość dni cieplnych potrzebnych do wytworzenia maksymalnego plonu). Odmiany tolerujące niższą temperaturę przy siewie (6°C) przydatne są w chłodniejszych rejonach kraju, a także w przypadku konieczności przyśpieszenia siewu w gospodarstwach o dużych areałach kukurydzy oraz na polach bardziej zwięzłych, gliniastych, wolno nagrzewających się, zimnych. W przypadku, gdy do dyspozycji są gleby lżejsze, szybko nagrzewające się można dobrać mieszańca o dłuższym FAO – tutaj także siew można wykonać wcześniej.

Flint czy dent?

W Polsce, w celu uzyskania paszy uprawia się kukurydze w dwóch podstawowych typach pod względem wytworzonego ziarna: flint i dent.

Typ flint

Typ flint wytwarza ziarno o zaokrąglonej części szczytowej, jednolicie zabarwione na całej powierzchni, o twardej jednolitej zewnętrznej warstwie szklistej. Twarda okrywa powoduje wolniejsze pobieranie wody w czasie kiełkowania. Późniejszy rozwój młodych roślin odmian tego typu jest za to szybszy. Odmiany flint są polecane na stanowiska wilgotne i chłodne na wiosnę. W pełnej wegetacji odmiany te mają niższe wymagania temperaturowe i świetlne, lepiej tolerują chłody i są bardziej przystosowane do warunków dnia długiego niż dent, dlatego lepiej nadają się do północnych rejonów kraju (na północ od linii Poznań – Warszawa).

Typ dent

Odmiany typu dent wytwarzają ziarniaki o klinowatym kształcie, przypominające ząb (stąd nazwa „koński ząb”)
o płaskiej lub lekko wklęsłej części szczytowej. Ziarniak dent ma mniej zwartą warstwę zewnętrzną, dzięki niej lepiej pobiera wodę i szybciej kiełkuje niż ziarniak flint. Odmiany dent w porównaniu z odmianami o tej samej wczesności typu flint później zaczynają kwitnąć, dzięki czemu lepiej radzą sobie z niedoborami wody, będącymi wynikiem czerwcowo–lipcowej suszy. Są też bardziej odporne na upały i susze niż typ flint. W czasie dojrzewania typ dent później zaczyna wysychać.

Poprzedni artykuł

Ograniczenie wysokiego zużycia i kosztów paszy – praktyczne wskazówki

Następny artykuł

Jak walczyć z FPD? Jakie są jego przyczyny?

Autor

Karol Wojtaszyk

Karol Wojtaszyk

Specjalista ds. bydła

Brak komentarzy

Dodaj swój komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.