W roku 2015 ze względu na dywersyfikację rozkładu upraw na gruntach rolnych, dyktowaną polityką proekologiczną Unii Europejskiej, w żywieniu trzody chlewnej mieliśmy do dyspozycji  gamę komponentów motylkowych w tym łubiny.

Obecnie dostępnych jest kilka odmian łubinów, stąd istotną jest wiedza na temat parametrów jakie wnoszą do paszy. Koniecznym jest wytyczenie progu opłacalności do zastosowania komponentu oraz precyzyjnego zbilansowania dawki.

W żywieniu trzody chlewnej, w zestawieniu z pozostałymi motylkowymi, należy zwrócić uwagę na dość zróżnicowane parametry białka, wyższe poziomy włókna i tłuszczy oraz niższy udział skrobi, a także substancje antyżywieniowe (ANF).

Główną substancją antyżywieniową w łubinach są alkaloidy, determinujące gorzki smak, które w sposób bezpośredni odpowiadają za smakowitość paszy i jej pobranie. Natomiast polisacharydy nieskrobiowe obniżają stopień przyswajania składników odżywczych poprzez zwiększenie  lepkości treści pokarmowej zadawanej paszy.

łubin
Parametry łubinu wąskolistnego i żółtego w porównaniu ze śrutą sojową.

Stosowanie łubinów  w dawce: do 5% dla warchlaków w wadze 23-45kg i  10% dla tuczników od 45 kg; lochy i knury: łubin żółty:  10%, łubin biały i wąskolistny 5%.

Poprzedni artykuł

Stacja odpoju - zalety

Następny artykuł

Co wpływa na jakość skorupy?

Autor

Aleksandra Kubiak

Aleksandra Kubiak

Specjalista ds. trzody chlewnej

3 komentarze

  1. farmer roku
    28 marca 2016 at 22:50 — Odpowiedz

    jaki rodzaj łubinu wybrać?słyszałm, że żólty jest najlepszy,to jak to z tym jest?zastępuje śrutę sojową?jaka cena?

    • Aleksandra Kubiak
      4 kwietnia 2016 at 08:08 — Odpowiedz

      W żywieniu trzody chlewnej najlepszą przydatnością charakteryzuje się łubin żółty (oczywiście słodki), w dalszej kolejności pod względem żywieniowym jest wąskolistny (łubiny niebieskie) i łubin biały. Strawność łubinu dla trzody chlewnej jest niższa niż śruty sojowej i nie należy jej stosować jako zamiennik w relacji 1:1.

      Łubiny jako grupa, różnią się od pozostałych strączkowych przede wszystkim niższą skrobią, wyższym tłuszczem, białkiem i włóknem, ale należy pamiętać, że zawierają także substancje antyżywieniowe ANF.

      • Aleksandra Kubiak
        4 kwietnia 2016 at 08:17

        ANF dzielimy na:
        1) alkaloidy, odpowiadające za gorzki smak, pogarszające pobranie, w większych ilościach toksyczne oraz
        2) polisacharydy nieskrobiowe, część z nich to nierozpuszczalne substancje wpływające na zwiększenie lepkości treści przewodu pokarmowego i przyswajalność składników pokarmowych).
        Stąd też maksymalne przedziały właściwe dla poszczególnych grup żywieniowych to 5% dla warchlaków, 10% dla tuczników, przy lochach prośnych i knurach do 10%, głównie ze względu na możliwość wzdęć. Przy prosiętach i lochach karmiących nie zalecane ze względu na ryzyko ograniczenia pobrania.

Dodaj swój komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.